Nu begint het afwachtten , vreselijk spannend je houd jezelf voor ach anders volgende keer beter maar van binnen weet je dat je verschrikkelijk teleurgesteld zal zijn
Je kijkt naar je bulletje en hoopt in haar dromerige blik te zien dat er puppygeluk in haar groeit
Zijn dr tepels niet groter geworden?
Gedraagd ze zich niet ineens veel aanhankelijker?
Is het niet ineens n compleet andere hond?
Lijkt ze niet voller te worden?
Na vier weken van deze dagelijkse opsommingen van vragen aan elkaar
in de hoop dat de andere leek bevestiging geeft ,waar je toch reeel gezien niets op kunt baseren, is de tijd om de echo te maken
De rit naar de dierenarts lijkt ineens veel langer dan normaal te duren
en als je normaal gelijk aan de beurt bent loopt het nu n uur uit terwijl jij stuiterend van de zenuwen buiten de zoveelste sigaret opsteekt in de hoop dat t dan sneller gaat
Yes de dierenarts roept , we rennen bijna naar binnen

 
Op het moment dat de dierenarts zegt jahoor daar zitten ze ik zie er in ieder geval 5 vraag je 10 keer : Echt????? alsof het is komen aanwaaien

en je compleet verbaasd ben hoe dat kon gebeuren terwijl er toch echt een heel traject aan is vooraf gegaan

Nog net voor de dierenarts echt vraagtekens gaat plaatsen of je wel helemaal tof bent laat je je feliciteren en zweeft op n roze wolk richting huis
Opnieuw begint het lange wachtten je leest voor de honderdste keer dezelfde boeken , artikelen die je op internet gevonden hebt vraagt zo ongeveer voor de duizendste keer dezelfde dingen aan mensen die er ervaring mee hebben , de angst kruipt je om het lijf zodra de dagen verstrijken en de bevallingsdatum vorderd
- wat nou als dit , wat nou als dat? als , als als

Op de foto een hoogzwangere Bambi

Erover dromen van tevoren en het daadwerkelijke gaan gebeuren is toch wel iets heeeeeel anders hoor , de alleenmaar leuke gevoelens hebben nu ook plaatsgemaakt voor angst, en als je eerst de negatieve dingen wegwuifde met daar moet je maar niet vanuit gaan is het nu precies andersom , je moet er maar niet vanuit gaan dat alles goed gaat voerd de boventoon
Eeen week voor de uitrekenendatum slaap je beneden , na 4 jaar huwelijk voor het eerst snachts zonder elkaar , best vreemd eigenlijk
Bij ieder kickje wat je hoort zit je rechtop , zal het al zover zijn.......
De dagen verstrijken het leek eerst lang te duren maar nu komt het voor je gevoel ineens heel snel , de temperatuur is al gedaald en savonds begint ze verwoest te grafen in de werpkist
zou het nog lang duren denk je bij jezelf
ze zal zo wel beginnen denk je bij jezelf
op jezelf kun je duidelijk niet vertrouwen , vele aangehoorde verhalen ten spijt weet je niet wat normaal is en wat niet
Het grafen gaat de hele nacht door onderbroken door hazenslaapjes van de aanstaande moeder , niet van jou nee stel je voor er kan zomaar iets gebeuren...
Om 6 uur sochtend's begint ze te hijgen , nu gaat het dan echt beginnen
Je kijkt of je blik op haar vastgelijmd zit bang dat je iets ontgaat , in je hoofd speel je het geleerde nog ns af , over en over om jezelf ervan te overtuigen dat je strax niets vergeet
Uren verstrijken je hebt de nummers van de mensen die het vaker hebben meegemaakt al gebeld maar je lijkt doof voor hun woorden
Ze proberen je op gemak te stellen dat het best nog even kan duren , dat dit nog niet het echte werk is maar ondanks het grote vertrouwen in deze mensen ben je bang , bang en onzeker dat je iets verkeerd doet , dat je het hun verkeerd hebt uitgelegd , je vermoeidheid neemt ook de overhand en je twijfeld aan alles , strax gaat het mis
Was je voorheen heel zelfverzekerd dit is wat ik denk dat goed is , ik ben me bewust van de risico's , wil je nu van risico's niets weten het is toch heel anders om ergens over na te denken wat nog geen issue is en dan te zeggen dat je de risico's wilt nemen , dat je het aankunt en je dan te beseffen dat het moment daar is waarop je al die risico's neemt
Ondertussen heb je de dierenartsen ook al n aantal keer gebeld een in de buurt een niet in de buurt , op zoek naar bevestiging dat het goed is
Als wordt bevestigd dat het goed is lijk je daar nog steeds doof voor te zijn , het is jouw hondje en dat is toch heel eng
Inmiddels is het middag en ineens begint ze dan toch te persen
Je had wel ergens gelezen dat ze dat in verschillende houdingen doen ...
jouw bulletje loopt erbij heen en weer , niks werpkist nix vaste plek
Ze volgd haar eigen gevoel en jij moet je daarbij neerleggen en haar volgen en gerust stellen , je beseft je nu dat hoe angstig het voor jou is nix is vergeleken bij hoe het voor haar is ....
Ze perst goed door , maar er gebeurd niets
Ondertussen overleg je , ook met de dierenarts , en spreekt een tijd af waarop je gaat beslissen dat het zo niet gaat , de tijd 18.00 wordt afgesproken.
Ondertussen worsteld je teefje krachtig door , je vertrouwd op je kennis van je eigen hond wat overal de boventoon in voert en hebt je er inmiddels van overtuigd dat dat het beste is om te doen
De tijd is verstreken en het telefoontje wordt gemaakt dat je eraan komt
Schoonvader mag voor chauffeur spelen , de hele werpkist gaat mee
het is toch zo'n 50 min rijden wat zeker langer gaat worden in de spits
De rit naar de dierenarts is bijzonder mooi , dat is nou vreemd he ondanks dat je gek wordt van de spanning en de vermoeidheid en de file ziet de wereld er ineens zo prachtig mooi uit , de bomen lijken veel groener de lucht ziet er veel blauwer uit , een bizar moment om je zo gelukkig te voelen
Bambi kijkt ook , en lijkt het ook te voelen , ze is heel relaxed , alsof je weet dat het zo goed is en ze nu ook maar afwacht tot ze gehaald gaan worden
En dan sta je bij de dierenarts , een moet bij Bambi gaan zitten , ik besluit dat ik dat wordt na het zien van al die materialen , en ondanks dat ik n keer met mn neus bovenop een keizersnede heb gezeten is het iets heel anders als het je eigen hond is

Ik ga heel erg laag zitten mijn hoofd op hoogte van die van Bambi zodat ik de rest net niet kan zien , de gedachtten dat ze mijn lieve Bambi opensnijden en de gedachte erachteraan dat dit is omdat ik dit graag wou maakt me misselijk en duizelig tegelijk
Wat heb ik haar aangedaan suisd door mijn hoofd....
Dan wordt de eerste pup omhoog gehouden , de zak gaat open en een perfect klein schepseltje komt eruit , alles erop en eraan , zo gaaf zo niet eng of vies of watdan ook nee echt een perfect klein schepseltje dit is toch wel een van de meest mooie ervaringen denk ik het gevoel wat je hebt is met geen pen te beschrijven of te typen

Er volgen nog 4 van deze waanzinnige momenten , ik blijf bij Bambi geniet van n afstandje spreek mijn lieve Bambi toe dat zij deze perfecte schepseltjes gecreerd heeft

De weg naar huis...alles gaat in n roes , doet me n beetje denken aan onze trouwdag je bent zo gelukkig maar er gebeurd zoveel je gedachtten bij zoveel dingen..zoveel mensen te bellen , zoveel sms-jes ontvangen
Het is inmiddels half 11 als je thuis bent je beseft nu pas dat je nog niet eens gegeten hebt maar bent ook nog zo druk
Je laat de moeder de pupjes besnuffelen en legt ze bij haar , een voor een om ze erna aan te leggen , dat bleek niet nodig tegen de tijd dat je bij de 5de bent hebben de eerste vier de weg naar de melk al gevondden

 
Je hebt nog steeds een gierend gevoel in je lijf , de telefoon gaat ook nog steeds
Snachts lig je samen , ieder op een bank en geniet daar midden in de nacht voor het eerst echt sinds je thuis bent , samen kijken we naar die prachtige schepseltjes en genieten van het smakgeluid dit is echt the real deal waar we zolang naar hebben uitgekeken

Inmiddels zijn we bijna 3 weken verder
de eerste twee weken na de bevalling zijn echt zwaar ook al lig je naast het nest je durfd geen oog dicht te doen , dat heb ik altans heel erg
bang dat ik iets niet op tijd in de gaten heb ofzo
Er zijn echt momenten geweest dat ik alleenmaar kon huilen
Het brengt heel wat teweeg hoor , natuurlijk zijn daar die allerschattigste pupjes maar ook is daar ..de nabloeding van de teef

Ik heb dit hele verhaal geschreven omdat ik met jullie wil delen hoe het echt is , dat het niet alleenmaar rozengeur en manenschijn is zelfs niet als alles goed gaat en ook al heb je je nog zo goed voorbereid , geinformeerd en ingelezen en ben je je bewust van de eventuele risico's het echt is heeeeeeeeeeel anders , wat ik vooral heel moeilijk vond is mijn eigen hond zo te zien , het gekke is dat ik dit helemaal niet van mezelf had verwacht ik had mezelf wijsgemaakt dat ik wist wat erbij kwam kijken en ik daar echt wel tegen zou kunnen , dat michael daar bijv. veel meer moeite mee zou hebben dat ik veel nuchterder ben
Noem me n watje maar ik had verschrikkelijk met haar te doen , ook het feit dat je je twee bulletjes die altijd lekker bij elkaar zijn uit elkaar trekt
Dat klinkt waarscheinlijk heel gek , is ook iets waar je niet zo gauw aan denkt maar is wel de werkelijkheid
Ik wilde jullie ook deze emoties laten zien , dat die er ook zijn en dat het dus niet alleenmaar 24 uur genieten en blijdschap is
voor iemand die voor het eerst een nestje heeft , nog geen ervaring heeft niet weet wat wel en niet normaal is (wel op papier maar dat is echt )(anders)
Ik kijk nu naar mijn bullengezin , en weet dat het het waard is , de lach en de traan je overdenkt alles en weet dat je het waarscheinlijk weer zult doen en wat je anders zult doen
Je hebt er gewoon geen handigheid in , bv iemand zei me de avond dat Bambi dr temperatuur gedaald was probeer nu dan nog even wat te slapen , je denkt ja ik ben gek ik wil niets missen alles ervaren blablabla
Nu denk ik ik had moeten vertrouwen op de wijsheid van zij die het meegemaakt hebben
Alles is zo nieuw , je bent aan het begin overenthousiast maar vergeet ook in de eerste plaats zelf te genieten , het is zo spannend en je wil de mensen die zo met je meeleven ook niet negeren en erbij betrekken
Zoals de avond van de geboorte je geeft jezelf de kans niet om het eerst samen in te laten zinken zo druk ben je
De uitdrukking alle begin is moeilijk is hierop dus zeker van toepassing

Nou het is een lang verhaal geworden , ik hoop dat jullie het begrijpen
ben blij dat ik nu eindelijk de rust in mezelf kan vinden om de hele ervaring van de geboorte op te schrijven , en hoop ook dat mensen die met de gedachtte spelen zomaar even een nestje te "nemen"

er na dit verhaal nog ns diep over nadenken